บทที่ 41 โรคไข้ใจ

“ซูลี่ เจ้าดูหรงหรงไว้ อย่าให้นางออกไปด้านนอก”

“เจ้าค่ะ”

หลี่อ๋องมองฟางหรงที่หลับไม่ได้สติมาสามวันแล้ว หลังจากที่นางกลับมาจากเหตุการณ์ลักพาตัววันนั้น นางก็เอาแต่จะร้องไห้ขอร้องให้พวกเขาพานางออกไปหาฮ่าวตู ตลอดสองวันฟางหรงตามหาฮ่าวตู ที่ใต้หน้าผา แต่ไม่พบ นางไม่กิน ไม่ดื่ม อีกทั้งร่างกายอ่อนแอ จึงทำให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ